Wypożyczalnia odtwarzaczy cyfrowej książki mówionej dla osób niewidomych i słabowidzących – Edycja 2016

 

P  O  L  E  C  A  M  Y

darmowy eBook fantasy do pobrania

Książnica Pruszkowska korzysta ze środków Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa

Poezja już tutaj nie mieszka

 

POEZJA JUŻ TUTAJ NIE MIESZKA?

 

Ależ mieszka! Mieszka! Wbrew kasandrycznym zapowiedziom Tolka Murackiego, okazało się, że to tylko strachy na Lachy. Poezja w Pruszkowie mieszka i ma się znakomicie ( między innymi również dzięki wyżej przywołanemu),  o czym mogli się przekonać mieszkańcy naszego zacnego miasta szczelnie wypełniający salę Spółdzielczego Domu Kultury w dżdżysty niedzielny wieczór 28 stycznia.

Pierwszy tegoroczny Salonik z Kulturą miał wybitnie eklektyczny charakter. Zaczęło się co prawda od prozy ( jeśli pominąć piosenkę-zapowiedź-hymn, uzupełnioną zwrotkami sławiącymi Jacka Fedorowicza i Katarzynę Jamróz) Nestora Polskiego Kabaretu, którą to prozą Autor reklamował swoją najnowszą książkę. Należy dodać, że nie ukrywał tego faktu – przeciwnie – podkreślił, że wpisuje się w ten sposób w obowiązujące w ostatnich czasach, w pewnych kręgach trendy.

Słuchacze przyjęli ową reklamę życzliwie i życzliwością wypełnieni wysłuchali kilkunastu piosenek w wykonaniu Antoniego Murackiego, będących w istocie kolejną reklamą – tym razem najnowszej płyty barda – POEZJA JUŻ TUTAJ NIE MIESZKA.

Następnie znów na scenie pojawił się, na krótko, Jacek Fedorowicz

by już do końca wieczoru oddać ją ( tę scenę) we władanie Katarzynie Jamróz, która nie reklamowała niczego i ograniczyła się do śpiewu jedynie. Katarzyna Jamróz zawładnęła nie tylko sceną, ale i sercami publiczności, co znalazło swój wyraz zarówno w gorących oklaskach po każdej piosence, jak i w wydatnej pomocy, jaką okazała jej publiczność podśpiewując wraz z Artystką znajome sobie frazy. Zwłaszcza przy kolędach ta aktywność była wyraźna.

Wieczór zakończyły pogaduchy w kolejce po książki Jacka Fedorowicza, płyty Antoniego Murackiego oraz autografy obu Panów.

 

________________________________________________________________________

________________________________________________________________________

 

Katarzyna Jamróz – aktorka i piosenkarka – od początku swojego recitalu zachęca publiczność do wspólnej podróży, do wzruszeń i do wspólnego śpiewania. Katarzyna Jamróz opowiada w skrócie jaką drogę przeszła od czasów mniej poważnych do tych dzisiejszych  zmagań z piosenką. A w tej muzycznej uczcie nie zabraknie takich utworów jak „Panienka z temperamentem” pióra Jeremiego Przybory i Jerzego Wasowskiego, czy „Kabaretu” Kandera i Ebba w doskonałym tłumaczeniu Wojciecha Młynarskiego, przepięknej pieśni „Obok Nas”, jak i „Bossanovy do poduszki”. A gdy wszystkie znaki meteorologiczne skłaniają do tańca pojawią się również piosenki biesiadne z którymi Kasia uczestniczyła w „Gali piosenki biesiadnej” Zbigniewa Górnego.

Doskonały recital Katarzyny Jamróz poświęcony wspaniałym, charyzmatycznym kobietom, które za wcześnie odeszły pozostawiając po sobie wspaniałe piosenki i tęsknotę za Ich wielkim talentem. Pierwsza część recitalu to przypomnienie największych i najsłynniejszych pieśni Edith Piaf, której rolę Katarzyna Jamróz z wielkim sukcesem kreuje w musicalu „Piaf” w Teatrze Powszechnym w Radomiu. Część druga to podróż sentymentalna przez losy innych, wielkich kobiet. Jest więc spotkanie z Anną Jantar, Hanką Ordonówną, Dalidą, Judy Garland, Evą Cassidy, Agnieszką Osiecką…

 

Jacek Fedorowicz – wszechstronny twórca obdarzony wieloma talentami, przede wszystkim satyryk i aktor, z wykształcenia artysta malarz. Ponadto: konferansjer, autor tekstów, scenarzysta, felietonista, prozaik, radiowiec, reżyser, grafik, karykaturzysta, humorysta, przenikliwy obserwator i komentator rzeczywistości.

Był jednym z założycieli (m.in. ze Zbigniewem Cybulskim i Bogumiłem Kobielą) gdańskiego, studenckiego teatru Bim-Bom (w latach 1954–1960). Należał do składu aktorskiego tego teatru (główna rola Dobrego Ducha w pierwszym programie pt. Achaaa). Jeszcze w czasie studiów rozpoczął współpracę z gdańskim radiem jako autor i aktor, zaś jako autor i rysownik-karykaturzysta z prasą lokalną i ogólnopolską, tj. „Dookoła świata”, „Po prostu”, „Dziennik Bałtycki”, „Szpilki”, „itd” i inne.

W drugiej połowie lat 60. występował w Telewizji Polskiej, gdzie współtworzył m.in. z Jerzym Gruzą programy rozrywkowe Poznajmy się, Małżeństwo doskonałe, Kariera i Runda. W latach 70. był współautorem radiowego (Program III) magazynu satyrycznego 60 minut na godzinę, gdzie występował w kilkunastu rolach, tworząc m.in. postacie Kolegi Kierownika i Kolegi Kuchmistrza. Prowadził też w radiu poranne pogadanki. Wraz z Piotrem Skrzyneckim prowadził pierwszy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. W latach 60. i 70. często występował na estradzie, najpierw w Kabarecie Wagabunda (m.in. z Marią Koterbską, Mieczysławem Czechowiczem i Bogumiłem Kobielą), potem w programie Popierajmy się (z Bohdanem Łazuką, Tadeuszem Rossem, Piotrem Szczepanikiem i Ryszardem Markowskim), a później, do stanu wojennego, w indywidualnych wieczorach autorskich.

 

W 1980 wstąpił do „Solidarności”, współpracował z Radiem „S” Regionu Mazowsze związku. Na początku stanu wojennego zerwał wszelkie kontakty z państwowymi środkami przekazu. Wraz z żoną Anną zaangażował się w działalność Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom. Występował głównie na terenach kościelnych, tam urządzał też wystawy swoich karykatur i popierających opozycję rysunków, występował z odczytami w ramach Tygodni Kultury Chrześcijańskiej. Wtedy powstały audycje (audio i video) rozprowadzane na kasetach w tzw. drugim obiegu (emitowało je także Radio Wolna Europa). Jednym z jego pomysłów z tamtych czasów było ośmieszanie reżimowego dziennika telewizyjnego. W 1989 był współautorem audycji przedwyborczych Komitetu Obywatelskiego, w których m.in. omawiał zasady głosowania.

 

Od 1989 kontynuuje występy w formie wieczorów autorskich. Od 2006 był przez pewien czas gospodarzem seansów Z przymrużeniem kamery pokazywanych w telewizji Kino Polska TV. Od 1999 publikuje cotygodniowe felietony satyryczne – do 2008 w „Gazecie Telewizyjnej” (dodatku „Gazety Wyborczej”), następnie w środowym dodatku kulturalnym „GW”. Jest felietonistą polskiej edycji „Runner’s World”.

 

W latach 90. zaczął prowadzić w TVP program Dziennik Telewizyjny, który następnie przeszedł metamorfozę z programu o charakterze politycznym na program rozrywkowy. W 2005 program ten na kilka miesięcy zmienił nazwę na SEJF (Subiektywny Ekspres Jacka Fedorowicza). W 2006 satyryk odszedł z Telewizji Polskiej.

 

Antoni  Muracki – pieśniarz, poeta, kompozytor i muzyk

Od 1986 roku jest członkiem ZAKR, występował w kabarecie „Nowy Świat” i „Warsztat”, brał udział w licznych programach radiowych (PR III, Radio Z) i telewizyjnych (”Powrót bardów”), jest twórcą programów literackich i kabaretowych, autorem, kompozytorem, wykonawcą i tłumaczem. Od 2004 – prowadzi własną scenę muzyczno-kabaretową „Salonik z kulturą”, gdzie prezentuje twórczość wybitnych postaci polskiej piosenki.

    Jednak z natury Antoni jest lirykiem. Śpiewa o uczuciach i zachwycie nad światem. Ten rys jego twórczości dobitnie podkreślają urokliwe melodycznie i  niebanalne harmonicznie kompozycje, z wirtuozowskimi partiami gitary. Muzycznie bliski jest balladzie jazzrockowej, ale nie stroni też ostatnio od przetworzonych motywów etnicznych i ludowych, czy rytmicznej ballady o cygańskiej proweniencji.

 

Witold Cisło

 

Robert Kuśmierski